چندی است که آستانه تحمل جامعه پایین آمده و اگر از احوالات خود کمی غافل باشی به قول معروف دخلت را می آورند، هر چند در این بین در خصوص رونمائی هر روزه از اتفاقات پیرامون نمیتوان از نقش و جایگاه شبکه های اجتماعی اغماض کرد اما حس نا امنی هر روزه بر سر ما سایه گسترانیده تا آنجائی که در روز روشن و در دل پایتخت، شاهد کلکسیونی از جرائم با توسل به سلاح سرد هستیم .(اخاذی و لخت کردن کوهنوردان بماند که چندین مورد گزارش آن را خوانده اید) اگر از پنجه بگس و چاقوهای ضامن دار قیصری زمان شاه و اوایل انقلاب و قتل ها و نفس بریدن های ناموسی بگذریم و از "چپ چپ" نگاه کردن های دهه اول، چشم پوشی کنیم به انواع و اقسام زورگیری هایی خواهیم رسید که در دهه کنونی شاهدیم . 30 درصد قتل های دهه اخیر، ناشی از حمل سلاح سرد بوده که علت اصلی آن، همراه داشتن سلاح اعم از بزرگ و کوچک بوده که حالا بعد از 6 سال بالاخره قانون ممنوعیت آن مورد بررسی قرار گرفت که امید می رود اندکی در حمل آن سختگیرانه عمل شود تا با دور بودن آن؛ وقوع قتلی را شاهد نباشیم. (ضمن اینکه شخصا موافق این طرح هستم و معتقدم باید علت را در دل خانواده ها و فره

با خدا بیامرز نوید زیاد ارتباط نزدیک نداشتم و ندرتا همپا و همنوردی داشتم (نفر سمت راست)، اما وقتی امروز عکسش رو دیدم، احساس دلتنگی به من دست داد، واقعا جاش خالیه و همیشه به نیکی ازش یاد میشه ... روحش شاد

اطلاعات بیشتر : اینجا

با درود و پوزش از تاخیر های طولانی ...

این روزها درگیر درس و مشقم و گاهگاهی خواهم آمد و چون ماهیان بزرگ، نفسی خواهم گرفت از شما دوستان و ببخشید که گذر گاه به گاهتان، با پست تکرای و بی پستی است، گر چه تلگرام خیر ندیده هم بی دخالت در آن نیست، اما بیشتر خواهم آمد...

دستانتان را می فشارم